Ε ρε γλέντια!!!

2006-09-14T00:30:00.000+03:00

ΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΦΑΙ

ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ/ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ/ ΜΕΡΑ.

Τέσσερις μηχανές παρκάρουν στο άδειου πάρκιγκ κάποιας ερημικής επαρχιακής ταβέρνας. Ο καιρός είναι μουντός. Οι μηχανόβιοι κάνουν δέκα λεπτά να παρκάρουν τις μηχανές τους παρόλο που έχουν άφθονο χώρο. Τις κοιτάνε, τις ξανακοιτάνε τις σπρώχνουν λίγο μπροστά λίγο πίσω. Ρωτάνε ο ένας τον άλλο αν είναι καλά παρκαρισμένη, ελέγχουν τα λάστιχα, ψάχνουν για κάτι πάνω στις μηχανές που θα τους κινήσει το ενδιαφέρον. Όταν βεβαιώνονται ότι όλα είναι καλά βγάζουν μερικές φωτογραφίες δίπλα στις μηχανές τους και κατευθύνονται προς τη ταβέρνα.

ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΗ/ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ/ ΜΕΡΑ

Η ταβέρνα είναι άδεια. Μια φωτιά έτοιμη να σβήσει στο τζάκι. Ασπρόμαυρες φωτογραφίες με σοβαρά πρόσωπα καρφιτσωμένες με πινέζες στους τοίχους. Οι μηχανόβιοι κοντοστέκονται στη πόρτα για λίγο και πηγαίνουν να κάτσουν δίπλα στη φωτιά. Βγάζουν τον εξοπλισμό τους (μπουφάν, γάντια, κράνη, κροκοδείλους κλπ) και γεμίζουν δύο τραπέζια δίπλα τους. Εκείνη την ώρα βγαίνει ο ταβερνιάρης από την κουζίνα. Πενηντάρης με μεγάλο μουστάκι και μεγάλη κοιλιά.
Ταβ- βρε καλώς τα κοπέλια. Βολτάκι βγήκαμε;
Μηχ1- όπως βλέπεις… τι καλό έχεις να φάμε γιατί πεινάμε σα λύκοι.
Ταβ- της ώρας τα γνωστά, και έτοιμα τσιγαριαστό, γεμιστά , και μπουρέκι.
Μηχ2- επειδή τους ξέρω απ΄έξω πιάσε δύο μπριτζόλες, δύο μπιφτέκια, μια χωριάτικη, δύο πατάτες , μια τζατζίκι και τέσσερις Άμστελ έχει κανείς κάτι να προσθέσει ή να αφαιρέσει;
Οι άλλοι τρεις συμφώνησαν με μια κίνηση του κεφαλιού.
Ο ταβερνιάρης έφυγε με γρήγορες κινήσεις και οι μηχανόβιοι μαζεύτηκαν κοντά στη φωτιά.
Μηχ2- καλά είδατε πως έμπαινα στις στροφές με τα καινούργια μου λάστιχα;
Μηχ3- καλά εσύ είδες πως βγήκες δύο φορές στο άλλο ρεύμα;
Μηχ2- εντάξει ρε το έλεγχα, είδα ότι δεν ερχόταν αμάξι και άνοιξα λίγο τη γραμμή μου.
Μηχ1- δεν την άνοιξες την ξεχείλωσες!
Οι τρεις μηχανόβιοι σκάνε στα γέλια και ο μηχ2 στραβομουτσουνιάζει.
Μηχ4- για να λέμε και του στραβού το δίκιο ο Ηλίας έχει βελτιωθεί, παλιότερα άνοιγε τη γραμμή του κάθε δεύτερη στροφή…
Γέλια με μικρότερη ένταση αυτή τη φορά.
Μηχ2- εγώ μπορεί να βγαίνω από τις στροφές αλλά τουλάχιστον ξέρω να ξεχωρίζω τις δικύλινδρες από τις τετρακύλινδρες.
Μηχ1- ρε ξεφτίλα μπέρδεψες τους κυλίνδρους;
Μηχ4- ρε παιδιά το νέο μοντέλο της σουζούκι με το φέριγκ μοιάζει με τετρακύλινδρο…
Οι άλλοι τρεις με μια φωνή. Ρόμπα ξεκούμπωτη και μας το παίζει και ειδικός.
Μηχ2- ξέρεις ρε συ πόσους κυλίνδρους έχει το παπάκι;
Τρανταχτά γέλια και σπρωξιές από τους τρεις.
Ο μηχ2 γελά ικανοποιημένος που πήρε το αίμα του πίσω.
Μηχ4- εντάξει οι άλλοι αλλά να γελάς και εσύ ρε Γιώργο πάει πολύ.
Μηχ1- γιατί όχι εγώ;
Μηχ4- ξεχνάς τότε που ανέβηκες σε μια βέσπα και έψαχνες τις ταχύτητες στο πόδι.
Γέλια χαλαρά από τους άλλους δύο.
Μηχ4- όταν δεν βρήκε ταχύτητες στο πόδι νόμιζε ότι ήταν αυτόματο και πήγαινε για καμιά κατοστάρα μέτρα με πρώτη!!!
Ο μηχ3 πέφτει από την καρέκλα από τα γέλια ενώ οι άλλοι δυο χτυπιούνται σαν να έχουν πάθει ηλεκτροπληξία.
Ο μηχ1 περιμένει λίγο μέχρι να ηρεμήσουν οι υπόλοιποι και απευθύνεται στο μηχ3.
Μηχ1- και καλά εγώ το πήρα χαμπάρι μετά από λίγο, εσύ που άλλαξες δυο μπαταρίες μέχρι να καταλάβεις ότι η καινούργια σου μηχανή δεν έπαιρνε μπρος γιατί είχες ανοιχτή τη στέκα…
Οι άλλοι τρεις αρχίζουν να γιουχάρουν.
Μηχ4- καλά ρε νούμερο εσύ δεν έλεγες ότι είχε πρόβλημα στη μίζα τελικά;
Μηχ2- είσαι πολύ ρόμπα, εμείς τουλάχιστον τα ξεφτιλίκια μας τα λέμε…
Περνά ένα τρίλεπτο ησυχίας και περισυλλογής.
Μηχ1- ρε παιδιά σα γκόμενες κάνουμε.
Μηχ2- ναι αλλά με μηχανές!!!
Εκείνη την ώρα μπαίνει ο ταβερνιάρης με τις πρώτες παραγγελίες.
Η παρέα δεν ξαναμιλά και αρχίζουν να τρώνε όλοι σαν να είχαν να φάνε δύο μέρες.
Το τραπέζι γεμάτο με άδεια ποτήρια και άδεια πιάτα. Οι μηχανόβιοι «χυμένοι» στις καρέκλες κρατάνε τις κοιλιές τους.
Μηχ4- τελικά η οδήγηση σου ανοίγει την όρεξη. Μάστορα πιάσε σε παρακαλώ τέσσερις σόδες.

ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ/ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ/ ΜΕΡΑ

Οι τέσσερις μηχανόβιοι περπατάνε αργά προς τις μηχανές τους στο παρκιγκ.
Μηχ2- ωραίο φαί και φτηνό ε;
Μηχ3- ναι ναι να ξαναρθούμε. Και ο κυρ Μήτσος καλός .
Φτάνουν στις μηχανές τους και αρχίζουν να τις περιεργάζονται με περισσότερο ενδιαφέρον αυτή την φορά. Ξαφνικά ο μηχ4 αρχίζει να φωνάζει.
Μηχ4- κοίτα Ηλία η μηχανή μου έχει μια γρατζουνιά.
Μηχ2- που ρε συ δεν τη βλέπω.
Μηχ4- από εκεί που είσαι εσύ δεν φαίνεται.
Μηχ2- αφού είμαι στο μισό μέτρο. Που πρέπει να πάω.
Μηχ4- πρέπει να έχεις τον ήλιο κόντρα περίπου δυο εκατοστά δεξιά για να τη δεις.
Μηχ2- βρε άντε χάσου μη σου πω τίποτα χειρότερο.
Ο ταβερνιάρης βγαίνει φουριόζος από την ταβέρνα κρατώντας ένα πολύ παλιό κράνος χωρίς ζελατίνα.
Ταβ- παιδιά κάτι μου έτυχε και πρέπει να πάω προς την πόλη. Να έρθω και εγώ με την μηχανή μου μαζί σας;
Μηχ2- ναι αλίμονο θα σε περιμένουμε.
Ταβ- πάω να φέρω την μηχανή από την αποθήκη.
Μηχ2- πω πω αύριο θα φτάσουμε.
Μηχ3- έπρεπε να βρείς μια δικαιολογία να μην έρθει μαζί μας. Εγώ μετά το φαί έχω όρεξη να τρέξω.
Μηχ1- καλά είδες το κράνος του; Αυτό είναι που είχε ο Κολοκοτρώνης και του έβγαλε το λοφίο.
Γέλια από τους άλλους. Εντωμεταξύ ζεσταίνουν τις μηχανές.
Μετά από λίγα δευτερόλεπτα βλέπουν τον ταβερνιάρη να σπρώχνει μια παλιά και σκονισμένη μηχανή μεγάλου κυβισμού.
Μηχ1- ρε σεις δεν έχει μόνο το κράνος του Κολοκοτρώνη έχει και τη μηχανή του.
Γέλια που προσπαθούν να καλύψουν για να μη τους πάρει χαμπάρι ο ταβερνιάρης.
Ταβ- παιδιά πάω να το βάλω μπρος στη κατηφόρα γιατί έχει χαλάσει η μίζα από το χίλια εννιακόσια ενενήντα … δεν θυμάμαι ακριβώς πάνε αρκετά χρόνια.
Μηχ4- ωιμέ τι θα δούνε τα ματάκια μας σήμερα. Εγώ μετά από λίγο θα σας αφήσω να του κάνετε παρέα. Δεν κάθομαι να πηγαίνω σαν τη κότα.
Μηχ3- κι εγώ μαζί σου.
Μηχ1- βλέπω μόνο τον Ηλία να του κάνει παρέα.
Μηχ2- ρε γαϊδούρια σα δε ντρέπεστε. Και εγώ το ίδιο θα κάνω…

ΣΚΗΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ/ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ/ ΜΕΡΑ

Οι μηχανόβιοι είναι καθισμένοι σε μια καφετέρια με κατεβασμένα τα κεφάλια. Κανείς δε μιλάει για αρκετή ώρα.
Μηχ3- δεν φτάνει που τον κουβάλησες μαζί μας στη βόλτα του είπες ότι θα έρθουμε και εδώ.
Μηχ2- και που ήθελες να ξέρω ότι θα ερχόταν;
Μηχ1- άσε ξεφτιλιστήκαμε, δυο φορές σταμάτησε για να μας περιμένει. Πως έτρεχε έτσι. Τον έβλεπα και δεν το πίστευα.
Μηχ4- δεν τον έβλεπες και πολύ ώρα. Συνέχεια χανόταν από μπροστά μας…
Μηχ3- έφτιαχναν το 88 τόσο γρήγορα μηχανάκια;
Μηχ2- σκάστε έρχεται.
Ταβ- συγνώμη παιδιά κάτι μου έτυχε και πρέπει να φύγω αμέσως.
Όλοι μαζί- εντάξει στο καλό τα λέμε.
Ταβ- να ρωτήσω κάτι, χωρίς παρεξήγηση έτσι; γιατί πηγαίνατε τόσο αργά;
Μηχ1- εμένα είχε ξεφουσκώσει το πίσω λάστιχο και δεν είχε καλή σταθερότητα η μηχανή…
Μηχ2- εγώ είχα φτιάξει κάτι στον κινητήρα και μου είπε ο μάστορας να μην ανεβάζω πολλές στροφές για 1000 χλμ…
Μηχ3- εμένα χτυπούσε η καδένα και φοβήθηκα να το ανοίξω….
Μηχ4- εγώ ακολουθούσα τους άλλους. Δεν ήθελα να τρέξω και να χαλάσω την παρέα…
Ταβ- κρίμα είστε πολύ άτυχοι. Ελπίζω την άλλη φορά να είναι εντάξει οι μηχανές σας. Λοιπόν γεια χαρά τα λέμε.
Μηχ2- (πολύ σιγά) σε μια άλλη ζωή.
Μηχ3- (πολύ σιγά) σιγά μη μας ξαναδείς.
Μηχ4- τελικά ρε παιδιά το φαί δεν ήταν και τόσο καλό…
Μηχ2- ναι και ο λογαριασμός ήταν λίγο φουσκωμένος ε;
Μηχ1- ο κυρ Μήτσος δεν σας φάνηκε λίγο πονηρός;
Μηχ3- εγώ λέω να μη ξαναπάμε εκεί, τι λέτε εσείς;
Όλοι μαζί- ναι ήταν απαράδεκτα!!!!!

2006-06-10T05:05:00.000+03:00

Ο μεγάλος αγώνας

H στροφή πλησίαζε πολύ γρήγορα. Μπροστά του ο Μελάντρι και ακόμα ποιο μπροστά ο Βαλεντίνο. Κολλητά πίσω του ο Καπιρόσι που ήταν έτοιμος να εκμεταλευτεί το παραμικρό λάθος του. Λίγα δευτερόλεπτα πριν με την άκρη του ματιού του είχε δει τη ταμπέλα από τα πιτ που έγραφε ότι μένουν δυο γύροι. Έπρεπε να κάνει την κίνησή του αλλά να έχει και το νου του για να μη βρεθεί ξαφνικά τέταρτος. Τελευταίος αγώνας της χρονιάς ήταν και ισοβαθμούσε με το «γιατρό». Χρειαζόταν να τερματίσει μια θέση μπροστά του. Από τα 320 στη μεγάλη ευθεία στα 140 στην αρχή της στροφής. Τέσσερις ταχύτητες κάτω και απότομο πλάγιασμα για να μπει όσο ποιο γρήγορα μπορεί. Τα λάστιχα είχαν αρχίσει να φθείρονται και η σταθερότητα της μηχανής είχε πάει περίπατο. Είχε και αυτό το μπελά στο κεφάλι του. Ευτυχώς είχε κάνει καλό στήσιμο με τους μηχανικούς του. Η έξοδος από τη στροφή ήταν ιδανική και έτσι πλησίασε ακόμα περισσότερο τον Μελάντρι και ξέφυγε λίγο από την Ντουκάτι του Καπιρόσι. Στο τέλος του γύρου δεν είχε αλλάξει η κατάσταση. Σε κάθε στροφή προσπαθούσε να περάσει αλλά η σωστή γραμμή της προπορευμένης μηχανής του χαλούσε τα σχέδια. Σε μια στροφή μόνο πέρασε για λίγο δεύτερος αλλά στην επόμενη ξαναβρέθηκε τρίτος γιατί την πήρε ανοιχτά λόγω της προηγούμενης προσπέρασης. Ο Καπιρόσι είχε απομακρυνθεί κάπως και δεν αποτελούσε άμεση απειλή ποια. Τσίτα το γκάζι στη μεγάλη ευθεία ακριβώς πίσω από το Μελάντρι (καλό παιδί ο Μάρκο) για να εκμεταλευτεί το κενό αέρα. Είχε αποφασίσει να τα παίξει όλα για όλα. Ένας γύρος ένα πρωτάθλημα. Η γνωστή στροφή ξαναρχόταν προς την μεριά του για εικοστή έβδομη και τελευταία φορά. Την κρίσιμη ώρα πίεσε τον εαυτό του να πατήσει φρένο και να κάνει κατεβασιά δύο δευτερόλεπτα αργότερα από τη στιγμή που η λογική και το ένστικτο αυτοσυντήρησης του επίτασσε. Συγχρόνως έγυρε λίγο δεξιά για να βρεθεί από την εσωτερική του Μελάντρι και να του πάρει τη σωστή γραμμή. Αυτό ήταν πολύ επικίνδυνο γιατί τα λάστιχα ήταν σε κακά χάλια και όσο να ΄ναι υπήρχε και η κούραση μετά από 26 γύρους . Σε μερικά κλάσματα βρέθηκε δίπλα στη ερυθρόλευκη Χόντα. Αυτό ήταν το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο ήταν να κρατηθεί δίπλα του και να τον περάσει. Όσο και αν προσπάθησε στο πλάγιασμα λόγω μεγάλης ταχύτητας η μηχανή άρχισε να ολισθαίνει προς την εξωτερική μεριά της στροφής καταπάνω στο Μάρκο. Αυτός με το έμπειρο μάτι του είδε τι γινόταν και άνοιξε τη γραμμή του. Η κίνηση αυτή είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθεί η Χόντα τρίτη λίγο μετά την έξοδο. Απέμεινε κάτι λιγότερο από ένα γύρο ούτε πέντε χιλιόμετρα δηλαδή για να προσπαθήσει να περάσει το Ρόσσι. Όλοι ξέρουν πόσο δύσκολο είναι να τον περάσεις με την απίστευτη ικανότητα που έχει στα φρένα. Μέχρι τα μισά του γύρου τον ακολουθούσε σαν υπνωτισμένος άγνωστο γιατί. Ήταν από αυτές τις στιγμές που κάνεις κάποια πράγματα χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ένα ξαφνικό φρενάρισμα για να μη πέσει πάνω στην ουρά της Μ1 τον ξύπνησε από το μικρό λήθαργο. Όλος ο αγώνας μέχρι τότε πέρασε σαν φλας από μπροστά του. Μια σκέψη κυριάρχησε στο μυαλό του. Πρέπει να περάσει πρώτος πάση θυσία. Άρχισε να οδηγεί σαν τρελός. Σε κάθε στροφή που ερχόταν προσπαθούσε να προσπεράσει το «γιατρό» με οποιοδήποτε τρόπο αψηφώντας τους νόμος της λογικής και της φυσικής. Ο Μελάντρι βλέποντας αυτό που γινόταν μπροστά του είχε απομακρυνθεί. Αντίδραση που θα έκαναν όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι. Όμως ο Βάλε δεν είναι φυσιολογικός άνθρωπος. Όταν είδε τι γινόταν πίσω του πείσμωσε τόσο που άρχισε και αυτός να οδηγεί σαν δραπέτης φρενοκομείου. Μέχρι την τελευταία στροφή είχαν ακουμπήσει τρεις φορές. Το ότι δεν έπεσαν μάλλον σε θαύμα οφειλόταν. Τους προστάτευε ο άγιος των τρελών οδηγών. Η τελευταία στροφή ήταν αρκετά κλειστή δεξιά και μετά ακολουθούσε η μεγάλη ευθεία και ο τερματισμός. Στα έξι χρόνια λειτουργίας της πίστας δεν είχε γίνει ποτέ προσπέραση, σε αγώνα τουλάχιστον. Ήταν δυνατό να περάσει ένα τρελαμένο Ρόσι; Λίγο πριν τη στροφή παραλίγο να περάσει από πάνω του αλλά έκοψε τη τελευταία στιγμή. Για κάποια δέκατα του δευτερολέπτου πήγε να υποταχθεί στη μοίρα του. Όμως και οι ημίθεοι κάνουν λάθη και βγαίνοντας από τη στροφή ο Βάλε γλύστρισε λίγο το πίσω λάστιχο της Μ1 με αποτέλεσμα να χάσει κάπως ταχύτητα. Ήταν η ευκαιρία του. Τέρμα το γκάζι και η διαφορά άρχισε να μειώνετε γοργά. Θα μπορούσε να περάσει πρώτος; Ήταν σχεδόν ρόδα ρόδα μερικά μέτρα πριν το τέλος όταν όλα σκοτείνιασαν. Μια γυναικεία φωνή από το υπερπέραν ακούστηκε.
-Ξύπνα Μπάμπη μου, ξύπνα εφιάλτη βλέπεις.
Ένα γνωστό λιπόσαρκο πρόσωπο τον κοιτούσε με αγωνία.
- Ευτυχώς που σε ξύπνησα μωρό μου.
Άρχισε να συνειδητοποιεί τι γίνετε. Ήταν η γυναίκα του.
-Ρε Ευγενία όλο στο καλύτερο με κόβεις ακόμα και στον ύπνο μου δεν με αφήνεις να ευχαριστηθώ…
-Πάλι γκόμενες έβλεπες; Καραγκιόζη έχεις τέτοια γυναίκα δίπλα σου και εσύ ονειρεύεσαι τις τσούλες. Μου έχεις φάει τα καλύτερα χρονιά της ζωής μου…
-Ηρέμησε ρε Ευγενία δεν ονειρευόμουν τσούλες. Ήμουν με τον Ρόσι και…
-Αααααααααα τώρα βλέπεις και άντρεεεεες. Μου το έλεγε εμένα η μάνα μου ότι είσαι λίγο κουνιστός αλλά δεν τη πίστευαααααα. Μου έφαγες τα καλύτερα χρόνια της ζωήήήήήήήήήήήής μου……

2006-05-24T04:43:00.000+03:00

Ο κύριος Ηλίας και η γυναίκα του.

Ο κύριος Ηλίας ήταν σημαντικό πρόσωπο για τη μικρή κοινωνία της κάτω Ραχούλας. Πολλά λεφτά, πολλά χωράφια, πολλές γνωριμίες, πολλά κιλά. Έσπρωξε και μερικά ευρουλάκια στη πλατεία της κωμόπολης και άλλα τόσα σε ένα μνημείο (για φορολογικούς λόγους) και έδεσε το γλυκό. Όλοι τον διπλοχαιρετούσαν και τον είχαν σε εκτίμηση. Όλοι εκτός τη γυναίκα του. Η Μάρω ήταν από ένα χωριό εκεί κοντά. Όμορφη τότε αλλά πάχυνε λίγο στη πορεία. Όταν παντρεύτηκαν νόμιζε ότι είχε λύσει το πρόβλημα της ζωής της. Όμως τα ωραία άρχισαν μετά που γέννησε το δεύτερο παιδί τους. Άρχισε να μη της δίνει σημασία και να αργεί συνέχεια από τη δουλειά. Γρήγορα κατάλαβε ότι την κεράτωνε. Έγιναν ομηρικοί καυγάδες αλλά τελικά κατάλαβε ότι δεν θα άλλαζε τίποτα. Σκέφτηκε πολλές φορές το διαζύγιο αλλά φοβόταν. Τι θα έκανε μετά, τι θα γινόταν τα παιδιά. Τι θα έλεγε η μικρή κοινωνία. Πέρασαν τα χρόνια, τα παιδιά μεγάλωσαν και σπούδαζαν στη Αγγλία. Ο κύριος Ηλίας δεν είχε αφήσει κορίτσι από το ανατολικό μπλοκ σε απόσταση 100 χιλιομέτρων. Λόγω απουσίας των παιδιών είχε αποθρασυνθεί τελείως. Έφευγε για την πόλη και γυρνούσε μετά από δυο τρεις μέρες. Φυσικά στη κάτω ραχούλα έκαναν όλοι τα στραβά μάτια. Άντρας είναι θα κάνει και αυτός τις κουτσουκέλες του έλεγαν τα πρακτορεία κουτσομπολορόιτερ.
Μια τέτοια μέρα που έφευγε στη πόλη για τη κλασσική περιοδεία του στα κωλόμπαρα, στα μέσα περίπου της διαδρομής θυμήθηκε ότι είχε ξεχάσει το πορτοφόλι του. Που πάει ο στρατιώτης χωρίς το όπλο του. Χειροφρενειά στο πορσικό και πίσω στο σπίτι για εφοδιασμό. Όταν άνοιξε τη πόρτα άκουσε κραυγές από το πάνω δωμάτιο. Ήταν η γυναίκα του. Άρπαξε τη καραμπίνα από το αποθηκάκι (την είχε πάντα γεμάτη για τέτοιες στιγμές) και ανέβηκε τις σκάλες ασθμαίνοντας. Άνοιξε τη πόρτα με προφύλαξη και… κοκάλωσε για λίγα δευτερόλεπτα. Οι κραυγές που άκουσε δεν ήταν φόβου ή πόνου αλλά ηδονής. Η γυναίκα του σπαρταρούσε κάτω από τον Αχμέτ το Σύριο χτίστη που τους έφτιαχνε ένα φράχτη. Χωρίς να το πολυσκεφτεί πατάει τη σκανδάλη και τινάζει τα μυαλά του Αχμέτ στη κουρτίνα. Γυρνάει με λύσσα στη γυναίκα του τη σημαδεύει και ξαναπατάει τη σκανδάλη. Αυτή τη φορά δεν ακούστηκε ο κρότος του όπλου. Προσπάθησε και άλλες φορές αλλά τίποτα, το όπλο είχε μπλοκάρει. Το πετάει κάτω και ορμάει στη γυναίκα του. Η αστυνομία (την είχε καλέσει μια γειτόνισσα) τον βρήκε να τη χτυπάει ακόμα.
Τελικά η Μάρω δεν έπαθε τίποτα σοβαρό. Γερή κράση. Στο δικαστήριο μάλιστα κατέθεσε υπέρ του. Κάτι ακούστηκε από το πρακτορείο κουτσομπολορόιτερ ότι του πήρε τη μισή περιουσία. Ήρθε και δικηγόρος από την Αθήνα που τον δείχνουν όλα τα κανάλια . Κατέθεσε υπέρ του ο δήμαρχος και ένας παπάς και μερικά άλλα λαμόγια. Κάτι πήρε για τον κόπο του και ο δικαστής. Το μετάνιωσε κιόλας . οκτώ χρονάκια έφαγε, στο ενάμιση ήταν έξω. Ο καημένος ο Σύριος στάλθηκε πίσω στη Συρία με έξοδα του Ελληνικού κράτους (κοίτα που πάνε τα λεφτά του Έλληνα φορολογούμενου).
Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και αν δε με πιστεύετε πηγαίνετε στη κάτω Ραχούλα. Ο κύριος Ηλίας έχει δικό του κωλόμπαρο πλέον. Η καλή καρδιά. Έχει τα καλύτερα μωρά...

2006-05-19T00:03:00.000+03:00

Έφτασα τα 31 για να αξιωθώ να παω σε σκυλάδικο. Όχι τα παλιά κλασσικά σκυλαδικα με τους τραγουδιστες με την βραχνή φωνή και τις-κάπου ξεμείναμε-τραγουδίστριες, με τα σπασμένα πιάτα και την βαριά μυρωδιά. Τα άλλα τα καινούργια με τους light τραγουδιστές, τις σούπερ γκόμενες τραγουδίστριες, τα λουλούδια των πολλών ευρώ και την chanel 12 μυρωδιά.Πρώην φίλος παντρεύετε και κάλεσε τους πρώην φίλους του(κανείς δεν κάνει ποια παρέα) να θυμηθούνε τους παλιούς καλούς καιρούς (που δεν ήταν και τόσο καλοί). Δεν ήθελα να πάω αλλά με έπιασε το συναισθηματικό μου. Άντε να βρεθεί η παλιοπαρέα. Πήγα τελευταίος, όλοι ήταν εκεί. Καλοξυρισμένοι με ανοιχτόχρωμα πουκάμισα και σκούρα παντελόνια. Μόνο εγώ φορούσα τζην και all star . «ρε μαλάκα ίδιος είσαι» μου λέγανε τάχα επιτιμητικά αλλά διέκρινα την ειρωνεία στη ματιά τους. Για κάνα μισάωρο λέγαμε διάφορες παπαριές για ποδόσφαιρο και δουλειές. Μετά άρχισε το πρόγραμμα του σκυλάδικου. Άγνωστοι νεαροί και νεαρές που τραγουδούσαν από μέτρια ως κακά τραγούδια και κάτι μου θύμιζαν. Οι γύρω πελάτες που ήταν τόσο κοντά μου ώστε να ακούω τι λένε και να μυρίζω τον ιδρώτα τους, άρχισαν να την ακούνε από την τελειωμένη μπόμπα που σέρβιραν. Και εγώ μαζί τους. Μέχρι να βγει το αστέρι του σκυλάδικου (δεν γουστάρω ούτε το όνομα του να πω) είχαμε γίνει όλοι λιώμα. Τι κρίμα που χαθήκαμε και τι καλά που περνούσαμε και από τώρα θα βρισκόμαστε συχνά καμ καμ (και άλλες μαλακίες). Εντωμεταξύ τριγύρω διάφορα μπουρουχοξέκωλα και μουνοξέκωλα είχαν ανέβει στα τραπέζια και στην πίστα και τα έδιναν όλα ουρλιάζοντας. Μαζί στο τσιφτετέλι και οι γραβατωμένοι φίλοι τους που είχαν λύσει τη γραβάτα τους ως ένδειξη κοινωνικής απελευθέρωσης. Αλλά το καλό ήρθε σε λίγο όπου ο μέγας τραγουδιστής άρχισε τα ζεϊμπέκικα. Ιεροσυλία να τα λέμε έτσι. Μάλλον καψουρολαϊκά σε ρυθμό ζεϊμπέκικο είναι το σωστό. Τέλος πάντων με το που άρχισαν, οι ίδιοι και οι ίδιες που χόρευαν τσιφτετέλι άλλαξαν (λίγο όχι πολύ) στυλ και άρχισαν να πηδάνε και να κάνουν στροφές σα να χόρευαν τσάμικο. Αν το έβλεπε αυτό ο Κοεμτζής θα είχε μαχαιρώσει τον εαυτό του. Εγώ μέσα στα κομμάτια μου πρώτος στα παλαμάκια στο μέλλοντα γαμπρό και πρώην φίλο μου. Να οι ξεφτιλοσαμπάνιες να τα σουργελολούλουδα. Κατά της 6 που ξημέρωνε φύγαμε αποκαμωμένοι.
Τη επόμενη μέρα στο γάμο όλα ήταν όμορφα. Η νύφη έλαμπε και ο γαμπρός άλλο πράγμα. Εγώ ήμουν λίγο χλωμός και είχα μια αναγούλα. Δεν ήταν από τις χθεσινές μπόμπες. Μάλλον φταίει ο καθρέπτης που λοξοκοίταζα σε φάσεις.